ขอบฟ้า

ขอบ : "เรารัก ฟ้า น๊ะ"

ฟ้า   : "ขอบคุณครับ" ( I feel it in my fingers ! รู้เลยว่าหัวใจสูบฉีดเลือดเร็วและแรงมาก)

 

ขอบ มักจะบอกกับผมอย่างนี้ทุกครั้งหลังจากกลับจากเที่ยวกลางคืน

ขณะมารอผมที่ทำงาน เพื่อกลับไปยังที่พักพร้อมกัน

 

"ช่องทางไหนที่เราเจอกับเค้า ช่องทางนั้นก็เปิดสำหรับเค้าเสมอ"

รุ่นพี่ผมเคยบอกไว้อย่างนี้ เมื่อ 10 กว่าปีมาแล้ว

 

หลังจากเราหมดหน้าที่คู่รัก ต่อกัน

ปีแรก : เจ็บแปล๊บ ๆ บ่อย ๆ  ก็เลยต้องแทนที่ด้วยการท่องราตรี

ปีสอง : เจอกันตามที่ท่องเที่ยวบ้าง เจ็บน้อยลง การท่องราตรีกลายเป็นความเคยชิน

ปีสาม : ไม่ได้เจอกันเลย เจ็บบ้างบางเทศกาล การท่องราตรีเริ่มน้อยลง

ปีสี่    : รับปริญญา ... จึ๊ย.... บ่ไจ้ .... ปีนี้ทุกอย่างเริ่มกลายเป็นความทรงจำสีจาง (ยืมหน่อยนะ ปาล์มมี่)

ปีห้า   : เจอกันอีกครั้ง ความรู้สึกเดิมไหลย้อนกลับมา (ลืมใส่ลอรีเอะ !)

ปีหก  : พยายามเลิกเที่ยวกลางคืน + เลิกดื่ม

          เพื่อนที่คุยทุกวัน เริ่มไม่ค่อยได้คุยกัน

          สังคมเปลี่ยน การใช้ชีวิตก็เปลี่ยน

ปีเจ็ด  : เจอกันอีกครั้ง แต่คราวนี้ ใจเต้น น้อยลง

 

ปีหก ถึง ปีสิบสอง : ชีวิตกลางคืน + เหล้ายาปาปิ้ง ไม่เคยได้กร้ำกราย

จาก extrovert เริ่มผันตัวกลายเป็น introvert

 

ระหว่างนั้นผมได้ทำร้ายความรู้สึก คนต่อ ๆ มา ที่เดทกัน

อาจเพราะความไม่พร้อม หรือ ยังยึดติดอยู่

 

แต่ยังไงก็ตาม ทุกอย่างมันมีเหตุผลของมัน

การเจอกันของผมกับคนต่อ ๆ มา ก็มีเหตุผลของมันเอง

 

ผมก็ต้องขอบคุณ ทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

ส่วนคำขอโทษต่อคนเหล่านั้น ผมก็ได้บอกกับพวกเค้าไปแล้ว

 

วันนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าเรียกว่า หลุดพ้น ได้รึยัง

รู้แต่ว่า ผมไม่เศร้าเลย เวลามีอะไรให้ย้อนเตือนสะกิดถึงเค้าคนเดียวคนนั้น

และผมก็มีความสุขดีกับชีวิตของผม

นี่แหล่ะ คือ ชีวิตของผม และทางเดินที่ผมเลือก

 

วันนึงใกล้ ๆ นี้ ผมจะกลับไปเมืองไทย ไปอยู่อย่างถาวร

ตอนนี้ผมไม่มีเพื่อนที่สนิทมากที่โน่น แต่มิตรภาพ มันก็มีอยู่ทุกทีเน๊อะ

ผมอยากจะไปเป็นครู อยากแบ่งปัน ประสบการณ์ในสายงานที่ได้สัมผัสมา

ให้กับคนที่อยากใช้ชีวิตอย่างนี้

 

เอาใจช่วยผมด้วยนะครับ :)